Van Trabant naar Mercedes?!

Dat wordt vaak gezegd als de overstap van een enkeldoeker naar een dubbeldoeker gemaakt wordt en voor mijn gevoel was ik zover om de overstap naar de Mercedes te maken.

Na 70 hoogtevluchten en 35 lier-starts met mijn Mars 170 had ik het gevoel dat ik met het toestel kon lezen en schrijven in de lucht; Ik had alles onder controle, ook de starts en landingen.

Na het behalen van mijn B2 wilde ik dus meer en ik heb een “Laminar R” gekocht, een dubbeldoeker met kingpost.

In augustus was het eindelijk zover dat ik met mijn dubbeldoeker de lucht in kon. Ik ben met Bob Koeders mee gegaan naar de voor de meesten wel bekende plek Sapanay. Dè ideale plek voor de eerste hoogtevluchten, zeker met een dubbeldoeker, mede dankzij het GROTE landingsterrein.

Ik wist niet wat ik moest verwachten van deze overstap. Vorig jaar was ik bij de eerste start van Bas Boels en met dat beeld nog op mijn netvlies wist ik wel hoe ik het zeker nìet wilde hebben (sorry Bas).

En daar stond ik dan na het opbouwen van mijn “Laminar R” (wat meer werk is dan bij mijn Mars 170), een beetje trots om mij heen kijkend omdat ik zover was gekomen en als enige met een dubbeldoeker tussen de rest van de cursisten stond.

Nadat ik meerdere malen het toestel had gecheckt was het mijn beurt om naar de vlonder te gaan. Naast mij stond Bob, die nog veel tips had waar ik rekening mee moest houden met dit toestel.

Het weer was vrij stabiel, weinig wind en het zou zeker geen thermische vlucht worden.

Ik was er helemaal klaar voor (je kent het gevoel wel: kicken!). En daar ging ik:

Een perfecte start, die ik ook altijd met mijn Mars 170 onder controle heb.

Nu even lekker spelen in de lucht, bochten, en de pitch (die heel gevoelig is) ging helemaal goed.

Toen ik boven het landingsterrein was aangekomen op een hoogte van zo’n 500 meter, zag ik mijn vliegmaatje Pascal die na mij was gestart en op dezelfde hoogte zat als ik. We

hebben nog zeker 10 minuten op 500 meter hoogte gevlogen, tot hij de landing inzette. Ik dacht: “Oh ja, dat moet ook nog!”.

Met Wim als landingsinstructeur had ik wel vertrouwen in de landing en het ging inderdaad volgens het boekje, alleen landde ik niet op mijn voetjes maar op de wieltjes. Ik voelde me helemaal geweldig!

De vluchten daarna waren echt te gek en ook weer op de voetjes geland, net als met de Mars 170, maar dan met meer power in de handen.

En dat smaakt naar meer. Van Mercedes naar Ferrari? Nee, ik ga eerst nog genieten van mijn Mercedes. En trouwens: de Trabant is te koop!

Groetjes en tot in de lucht,

Raymond Bregonje

28-08-05